Leven van wind, zon en zeewater

Als wind je voortstuwing is, windsnelheid en windkoers je tempo bepalen, dan is tijd ineens rekbaar.

Als de zon je voornaamste leverancier is van elektrisch energie in plaats van een meterkast waar een onbeperkte hoeveelheid energie uitkomt, dan wil je bij wijze van spreken elk uur wel weten hoe je voorraad elektriciteit er voor staat en weet je dat je zuinig moet omgaan met energie.

Als je drinkwater uit zeewater maakt, dan let je wel op hoeveel water je gebruikt en onderhoud je de machine die zeewater filtert erg goed.

Als je er op rekent dat je ruim twee weken geen vers eten kan kopen, dan plan je heel goed wat je inkoopt voor je dagelijks eten en drinken.

14 dagen met zijn vieren leven aan boord van een zeiljacht zonder contact met de wal voor energie, eten en drinken, dan heb je wat voor te bereiden. De zeiloversteek van Kaapverdië in West-Afrika naar Grenada in het Caribisch gebied mag dan 13, 14, 15 dagen of meer duren, het maakt niet uit. Bij zo’n tocht blijkt hoe afhankelijk je bent van je omgeving. Voor een korte tijd ben je zelfvoorzienend binnen bepaalde grenzen. Tijdens zo’n tocht voel je de enorme uitgestrektheid van de oceaan, dat wind en zon altijd bij je zijn. Je voelt de beperkte capaciteit van je voorraad voedsel, drinkwater en energie. Met deze beperkingen houd je rekening in wat je doet en kan. Ook al kan je het dagelijks maken, drinkwater uit zeewater, je kent de beperking in hoeveelheid.

Het is net een mini wereld, waarin je zuinig bent op wat je lichamelijk gezien nodig hebt, wat je qua veiligheid behoedt voor gevaren (reddingvesten, lifelines, zeilvoering). Qua relatie kon het al niet stuk, anders waren we er niet aan begonnen. Op waardering konden we rekenen, welke gek doet nu zoiets en als het gaat om zelfrealisatie dan kunnen we zeggen, we hebben het toch maar weer geflikt.

Deze reis heeft mij weer eens twee zaken duidelijk gemaakt. Beheerst omgaan met wat nodig is voor je basisbehoeften en zorgen voor veiligheid om met zekerheid je einddoel te bereiken. Als we dit nu ook eens in het groot konden doen met het schip dat aarde heet.

Bert van der Woerd

Facebooktwitter